1. Ontkenningsfase
Ontkenning is een afweermechanisme van onze psyche. In deze fase ontken je regelmatig de waarheid en laat je die in kleine stapjes tot je doordringen.
2. Protestfase
Je probeert vat te krijgen op het gebeurde door te protesteren. Je weigert het te begrijpen (Waarom ik? Waarom dit? Waarom nu?) of bent woedend op de verantwoordelijke (of de brenger van het slechte nieuws). Misschien heb je gedachten over het vergelden van het aangedane verdriet of onrecht (wraak). Of misschien richt je je pijlen wel op jezelf ‘Had ik maar …’. Dit alles heeft als functie dat je niet wilt of kunt toegeven aan de machteloosheid die je ervaart.
3. (Onder)handelingsfase
Als ontkennen en protesteren niet werkt, kan het zijn dat je jezelf wil laten zien dat je niet machteloos bent door in actie te komen. Je vecht je ontslag aan, procedeert om je gelijk te krijgen, verzet je tegen je echtscheiding. In deze fase blijk je ook in staat om de uitvaart van je dierbare in goede banen te leiden.
4. Depressieve fase
Als je niet langer, op één of andere manier, je verdriet ontkent of ontloopt en tegenacties toch niet baten, kun je in een depressie raken. Je ervaart een allesoverheersend gevoel van machteloosheid en sluit je af van de wereld. Het ongecontroleerd nemen van pijnstillers, slaapmiddelen, tranquillizers, drugs of alcohol ligt dan op de loer.
5. Aanvaardingsfase
Als je inziet dat de nieuwe werkelijkheid niet te ontkennen valt en dat vluchten geen zin heeft, ga je je verdriet langzaamaan accepteren. Je kunt je leven weer oppakken en opnieuw vorm geven. Je voelt een zekere berusting en bent constructief en zinvol bezig.